Kościoły Drewniane

Archidiecezji Poznańskiej

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Grodzisk Wlkp

Email Drukuj PDF

Kościół filialny p.w. Świętego Ducha

     Świątynia została wzniesiona w 1663 roku staraniem księdza Jana Wolsztyńskiego, na miejscu kaplicy z 1426, która również była pod wezwaniem Świętego Ducha. Jest to budowla o konstrukcji zrębowej, z zewnątrz oszalowana. Od strony wschodniej wznosi się dwukondygnacyjna wieża konstrukcji słupowej z kruchtą w przyziemiu, zwieńczona w górze dachem namiotowym, pokrytym podobnie jak dwuspadowe dachy świątyni, blachą. Od strony północnej do kościoła przylega zakrystia z muru pruskiego, nakryta dachem trójspadowym.

     Jest to świątynia na planie prostokąta, jednonawowa, z wydzielonym balaskami prezbiterium. Całość nakryta jest płaskim stropem, a ściany wzmocnione lisicami i zastrzałami. Ściany zdobi polichromia z drugiej połowy XVIII wieku, odsłonięta w 1951 roku przez Teodora Szukałę.

     Na ścianach bocznych nawy znajdują się iluzjonistyczne, malowane ołtarze imitujące architektoniczne obramienia z kolumnami i zwieńczeniami. W ołtarzu po lewej, południowej stronie, w polu środkowym umieszczono obraz Matki Bożej Pocieszenia datowany na drugą połowę XVII stulecia. W zwieńczeniu widnieje wizerunek nieznanego imienia Świętego – męczennika z XVIII wieku. Po stronie przeciwnej nawy, północnej, znajduje się drugi ołtarz boczny, a w jego polu środkowym obraz przedstawiający scenę Zesłania Ducha Świętego. W zwieńczeniu ołtarzowym znajduje się wizerunek św. Anny Samotrzeć. Obydwa obrazy datowane są na wiek XVIII.

     W części prezbiterialnej nawy, na ścianie zachodniej znajduje się tzw. paludament, czyli namalowana i udrapowana kotara imitująca tło ołtarza głównego. W jego środkowej części, w okazałej akantowej ramie wisi obraz św. Walentego – patrona przewlekle chorych, a zarazem zakochanych. Nad jego głową widnieje złocona aureola. W narożu lewym obrazu są sylwetki chorych proszących o uzdrowienie, zaś w narożu prawym - sylwetka zapewne fundatora świątyni, księdza Jana Wolsztyńskiego oraz data 1663. Akantową dekorację ołtarza wspierają sylwetki aniołów. Nieco w głębi, tuż za ołtarzem, na tle rozpiętej kotary znajduje się krucyfiks z pierwszej połowy XIX wieku. W prezbiterium na ścianach wiszą dwa obrazy: z prawej wizerunek Matki Boskiej Pocieszenia, zaś z lewej XVII – wieczny obraz siostry wizytki św. Małgorzaty Marii Alacoque, której objawia się Najświętsze Serce Pana Jezusa.

     Przy ścianie południowej nawy znajduje się ambona z pierwszej połowy XVIII wieku, a w płyciznach jej korpusu skromna dekoracja plastyczna. Ściany nawy zdobią jeszcze dwa obrazy: Serca Jezusa z lewej oraz Matki Bożej Pocieszenia z prawej. Ten ostatni jest darem od pielgrzymujących do sanktuarium Maryjnego w Górce Duchownej.

     Nawę od zachodu zamyka chór muzyczny wsparty na dwóch słupach. Nieco dalej, w kruchcie wieżowej nad wejściem do nawy kościoła, widnieje skromny ornament kwiatowy, pośród którego zawieszony jest mocno nadszarpnięty zębem czasu XVIII-wieczny krucyfiks.

 

Projekty

EOG

MKiDN

ZPORR